เรื่องของปีนี้ '10

posted on 30 Dec 2010 22:40 by llbdko9n in MeMineMyself
ปีนี้มีเรื่องต่างๆเกิดขึ้นมากมาย ทั้งเรื่องดี และก็ไม่ดี(แต่หนักไปทางไม่ดีซะมากกว่า..)
 
 
เรื่องที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดในชีวิตก็เกิด เรื่องที่คิดว่าจะไม่เกิดอีกก็เกิด
มีอะไรอีกมากมายที่ได้เรียนรู้ในปีนี้ ทั้งเรื่องดีๆที่ควรจะรู้ ..และเรื่องที่ไม่ต้องรู้ก็ได้
และปีนี้ยังเป็นปีที่โครตจะสำคัญในการเตรียมแอดอีกด้วย
ก่อนหน้านี้สับสนเรื่องคณะ ความฝัน อนาคต แต่ก็ผ่านมันมาได้แล้ว
 
เชื่อเหลือเกินว่า.. ฟ้าหลังฝนมักสวยเสมอ
 
ขอเล่าย้อนกลับไปในเรื่องสำคัญๆที่ควรจะจารึก
การเรียนที่โรงเรียนใน ม.6 เทอม 1 เป็นการเรียน(หรอ?)
ที่เหมือนไม่ได้เรียนมาก ไปเรียนเพื่อไปหลับ = = ไปเมาท์ ไปคุย ไปอ่านหนังสือในคาบเรียน
มันโครตจะแย่ แต่การศึกษาไทยเป็นแบบนี้แล้วจริงๆ
คือส่วนใหญ่ในห้องเรียนจบแล้ว(ซึ่งยกเว้นเรา) ไม่ฟังอาจารย์ แล้วอาจารย์ก็ไม่อยากสอน
แล้วไงล่ะ คนที่ไม่เคยเรียน(อย่างเรา) ซวย!!! พออาจารย์ไม่อยากสอน แล้วใครจะอยากเรียน??
เรื่อยไปจนสอบ.. เมื่อไม่ได้เรียนแล้วจะเอาอะไรไปสอบ.. อ่านเอง? มันก็ช่วยบ้างนะ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด
วิธีการของพวกเรา(พวกนะ! เราไม่ได้ทำคนเดียว <<ฮ่าๆๆ พยายามจะหาเพื่อน)
อย่างที่ทุกคนน่าจะรู้ก็คือ ลอก! หรือไม่ก็ โพย!
ไม่น่าเชื่อเลยว่า พอมาเขียนประจานว่าตัวเองลอกข้อสอบมันจะรู้สึกแย่ขนาดนี้
(ทั้งๆที่ตอนทำเฉยๆมากเลยนะ = =)
จบดีกว่า เดี๋ยวรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ ฮ่าๆๆ
 
 
 
เวลาผ่านมาถึงช่วงสอบ GAT-PAT เดือนตุลา
จำได้ว่าช่วงนั้นโรงเรียนเราปิดเทอมเร็วมาก เลยไปลงแกทของพี่แนน
และวันสุดท้ายที่เรียนปวดท้องใส้ติ่งมาก = =
เลยเดินจากอาคารวรรณสรณ์ไปโรงพยาบาลรามา(ฮาร์ดคอร์มาก = =)
ไปหน่วยฉุกเฉินเค้าก็ไล่เราไปตรวจสุขภาพ กว่าจะได้ตรวจก็เย็นๆ
ตรวจเสร็จหมอก็บอกให้ไปหน่วยฉุกเฉินอยู่ดี = =(คือแบบย้ายไปย้ายมาเพื่อ?)
พอไปหน่อยฉุกเฉิน คือคุณหมอก็ให้นอนแกร่วบนเตียงเหล็กที่เข็นไปเข็นมาได้้
กดท้อง 2-3 รอบก็บอกว่าสงสัยเป็นใส้ติ่งให้งดน้ำ งดอาหาร ให้ทำเกลือ =[]=
ซักพักก็มีหมอมาอีกกลุ่มมากดท้องอีก -*- คือแบบอยากจะบอกว่าไปถามหมดที่กดเมื่อกี้เส้!!
พอมีอีกหลายคนมากดท้อง หมอคนเดิมก็มาขอให้เจาะเลือดเพื่อดูผลให้แน่ใจว่าเป็นใส้ติ่งแน่รึเปล่า?
แล้วคุณหมอเวรดึกอีกคนก็เข้ามากดท้องอีกรอบ -*-
แล้วบอกว่าทางศัลย์ดูไม่น่าจะเป็น เพราะถ้าเป็นคงต้องเจ็บมากกว่านี้
ให้ลองย้ายไปแผนกนารี ไปอัลตราซาวน์ -[]-
คือก็ไม่ได้อะไรนะ แต่ปวดท้องข้างขวานี้เกี่ยวกะไอ้พวกลูกเต้าตรงไหนยะ!
พอผลของแผนกนั้้นออกมาไม่ใช่ เราก็เลยบอกอาว่า ขอกลับได้มั้ย? เบื่อเต็มทนที่โดนเข็นไปเข็นมา
คือยังไม่ได้อธิบายใช่มั้ยคะว่า การขนย้ายผู้ป่วยห้องฉุกเฉินนั้นเป็นยังไง
คนที่เคยไปนอนซักวันสองวันคงรู้ดี คือเค้าจะมีข้างในกะข้างนอก
เรียงเป็นแถบๆ คือคนที่ได้อยู่ข้างนอกซวยที่สุดอ่ะคะ
เดี๋ยวก็เสียงเด็กร้อง คนไข้อาละวาด คนป่วยร้อง คนสำออย = =
คือแบบถ้าเราอยู่นานๆ นี่คงเป็นโรคไปตามคนพวกนี้แน่ นับถือคนที่เป็นหมอกะพยาบาลที่นี่จริงๆ
 
ต่อค่ะ หมอก็บอกเราว่า เรายังไม่สามารถให้กลับบ้านได้ถ้ายังปวดท้องอยู่
คือ ณ ตอนนั้นอยากโกหกหมอมากว่า ถ้าเป็นแบบนี้หนูไม่ปวดแล้วก็ได้ TT
สรุปคือวันนั้นก็ต้องนอนโรงพยาบาล โดนเข็นไปเข็นมาสองสามรอบได้มั้ง
เข้าใน ออกนอก เข้านอก ออกใน = =
ระหว่างนั้นเราก็พยายามจะถามหมอเรื่องผลเลื่อด ที่ตรวจไปนานมากกกกก
ยังไม่ได้ ยันเช้า!! ผลออกมาเม็ดเลือกขาวไม่ขึ้น ก็คือไม่ติดเชื่อ ไม่น่าจะเป็นใส้ติ่ง
พอจะขอกลับ ก็ไม่ให้กลับ บอกว่าอาการยังไม่แน่ชัดให้ 'รอดูอาการ' = =
คือเกลียดคำนี้มากนะตอนนั้น!
จำไม่ได้แล้วว่า รอหมอ ตรวจ รอผล เจาะเลือดไปกี่ครั้ง
แต่รู้สึกเลยว่านานมากกกก หนังสือหนังหาไม่ได้อ่าน วันๆ นอน นอน นอน
มันทั้งเบื่อ ทั้งเหนื่อย ทั้งเซง เลยล่ะ ไม่รู้จะพูดยังไง
แต่รู้สึกถึงคำว่าไม่เดินหน้า ไม่แม้แต่ย้ำอยู่กับที่ คือเหมือนยืนอยู่เฉยๆ
หรือไม่ก็ตายไปแล้ว
 
สรุปแล้วก็คือ พอทำ CT Scan ผลก็ออกมาว่าเราเป็นใส้ติ่งจริงๆ แต่ไปกินยาแก้อักเสบ
เลยไม่แสดงอาการ คือขนาดผลของซีทียังเห็นแค่มันบวมขึ้นนิดหน่อย
(ที่กินเพราะก่อนหน้านั้นเป็นหวัดลงคออ่ะ หมอให้ยามากิน)
คือไม่ได้โทษหมอนะ เพราะเค้าไม่สามารถผ่าตัดเราได้จริงๆ
เพราะผลมันยังไม่ชัด(เป็นอีกหนึ่งคำที่เกลียด ณ ตอนนั้น)
แต่ที่เรารู้สึกแย่สุดๆเลยคือ การดำเนินงานช้ามาก โดยเฉพาะผล นี้หามรุ่งหามค่ำกันทีเดียว
อีกอย่าง ที่นี่เป็นโรงเรียนแพทย์ นศพ เค้ามาเพราะอยากรู้ อยากเรียนไง
แต่เรามาเพราะอยากหาย(ไม่ใจบุญอ่ะ ขอโทษ) จุดประสงค์มันสวนกันตั้งแต่แรกแล้ว
 
สุดท้ายแล้ว ย่าก็ย้ายเราไป พญาไท๒ เพราะทนไม่ไหว
พูดจริงๆเรามาที่นี่ก็เพราะอยากให้ประหยัดตังอ่ะ
แต่ก็นะ เราพยายามพูดแล้วว่า เดี๋ยวคงได้ผ่าแล้วล่ะ
แต่ย่ากะอา ทั้งพ่อกะแม่ ไม่ไหวจะรอแล้วจริงๆ
สุดท้ายก็ได้พญาไท อะไรๆมันต่างกันมากเลยเมื่อมีตัง
มันเป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกว่า เงินซื้อความสะดวกสบายได้ ซื้อชีวิตเราได้..
 
 
 
ขอเขียนอีกเรื่องเป็นเรื่องสุดท้ายแล้วกัน
ปีนี้เป็นวันเกิดที่เรารอคอยนะ เพราะเป็นปีที่อายุครบ 18
ได้ทำอะไรหลายๆอย่างที่ผู้ใหญ่เค้าทำได้ ฮ่าๆๆ
อีกทั้งวันเกิดเรายังเป็นวันที่ 10.10.10 อีก (ใช่แล้ว เราเกิด สิบตุลา)
คิดว่ามันคงเป็นอะไรที่พิเศษกว่าที่ๆเคยเป็นมา
ทั้งๆที่จริงแล้ว เราไม่ค่อยให้ความสำคัญกับมันเท่าไหร่
แค่มี sms คำอวยพร แค่นี้ก็พอแล้ว
แต่.. ในบ้านไม่มีใครจำวันเกิดเราได้เลย
มันดูไร้สาระนะ แต่เราโครตเสียใจเลยอ่ะ ร้องไห้บ้านแตก =[]=
และรู้สึกเลยว่า ปีต่อๆไปไม่อยากนึกถึงมันอีก
แต่ต่อไปเรื่อยๆ คงลืมมันไปในไม่ช้า ฮ่าๆๆๆ
 
ปล.ขอบคุณน้องสาว ที่ส่งการ์ดกะวีดีโอมาให้จากแอลเอ ขอบใจมากจริงๆว่ะ ที่ยังนึกถึงกันอยู่
 
ยังมีอีกหลายเรื่องร้ายๆในปีนี้นะ แต่ยังไงก็เขียนไม่หมดหรอก ฮ่าๆๆๆ
แต่ยังไงขอให้เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นและจบลงในบล็อคนี้ ปีนี้
ปีหน้า.. ขอให้เรา. พบเจอแต่เรื่องดีๆด้วยเถอะนะ!

Comment

Comment:

Tweet

ปีใหม่แล้ว เริ่มต้นกันใหม่ครับ ยังไงก็ต้องดีกว่าปีที่แล้วแน่นอนครับ big smile

#1 By KIOSK on 2011-01-08 20:52